باب توکل ، کلید قفل " اکنه " است .. همان که زکامت میکند ،

نمی توانی بچشی ،

مزه ی ایمان ، مطلوب ذائقه نفس است ، مانند موت

کام نفس اگر به نار سخط و غضب اللهی تلخ شد ، هیچ شکر کارساز

نیافتد ، و اگر به مدد رضا عسل شد ، هر تلخی شیرین است .

سعادت ، عطایی است اللهی که به اتفاق نیافتد ، پس در جهانی که

چرخشش به اتفاق است ، سعادت و شقاوت مقدَر نیست.

اینجا ، دار ، دار امتحان است ، به هم بگویید که بلا گردان خداست ، در

ابتلا ایاک نستعین باشید و در ابتدا افوض امری الی الله تا در انتها الحمد

الله الذی اذهب عنا الحزن شوید.

 خدا را امتحان نکنید ، خدا ابتلا پذیر نیست ..

دوستانم! شما را به گناهی سفارش میکنم ، و آن اینکه پیش از آغاز

نماز و آغاز ادعیه پیشین نماز ، این سه بیت مولانا را با توجه  و بلند

بخوانید ، باشد که موجبات توجه در نماز هم  فراهم گردد...

اگر نه روی دل اندر برابرت دارم

من این نماز ، حساب نماز نشمارم

مرا غرض زنماز آن بود که یک ساعت

غم فراق تو را با تو راز بگذارم

وگرنه این چه نمازی بود که من بی تو!!

نشسته روی به محراب و دل به بازارم

استغفرالله از این دعوت به گناهی که نمودم ....

آخ از این قلب آتشین که مرد یخی را آب کرده ، آب و بی تاب و بی رمق

و متصل به برنده ی اول ، کشنده ی آخر ، در مسیر تو در تو ، من در من

، به راهی که نه آهی ، که فرصت برای درنوردیدن به شکل عاقبت

گرایی ، به شکل دیگر نه افسردگی نه خاطرات بد مٌردگی ، کوچکترین

حیات را رقم نمی زنند

آه !! شٌکر از این عاشقی با کسی ، در بی کسی ، شنیدن صدای آب

زندگی ، آفرین بر این احسن تقویم

آفرین بر این "نه " به خودپرستیهای دیگران

دلم که شکست ، نگذاشتم که بگیرد سپردمش به باب توکل ،

همین که رسید خودم پرید

خودم پرید... خودم پرید .. خودم پرید

من دیگر نیستم ، به جان ستاره نیستم ...خدا قلمم را آزاد کرد ... تا از

عشق حلال تو ، حرام ننویسم

می دانم کسی نفهمید... اما کسی ، چه بی کسی

همسایه ؟ چه سلامی ، چه علیکی !!

برای آنکه از چند خط نامه ی نگارستان حدیث تو ، تو را بکشم ، دستانم بسته ،

می دانی چرا؟ تو که می دانی ، ما هنوز از همان سنخ بازاریم ،

که تا در کف دستان کوچکمان متاعی نبینیم ، گمانمان هم نشده

که فردایی هم هست،

ما هنوز گمانمان نشده که حسین از تو حسن تر نبود ، چون برق

شمشیر را از نیزه ی صبر برنده تر می دانیم

هنوز خبری از اینکه برای تو درونمان را با ملاحت پیغمبری روضه

بخوانیم نشده

هنوز هیچ رسانه ای از گذشت  خبر نداده که تو را بشناسیم ،

تو حرف ساختن داری ، همسایه ، می دانی که ساختن برای ما

چقدر سخت است ،

آخر تقصیر خودت هم هست، ما دلمان با ناسزا و فحش

آشناست و با سنگ و چوبی که بر دشمنانت به امر نفس ما باید

می زدی !!

تو حتی حاضر نشدی که یک بار هم  از کوره ی آتشین صبرت

بدر روی !!

آخر خودت بگو !! چگونه تو را باور کنم ؟ و حال آنکه برای گیشه

های شبانه ی نمایشخانه ها از تو هیچ نقش مشابه هی نمی

توان داشت..

کسی حتی حاضر نیست با تو همزاد پنداری کند... تو به مروان

هم فحش ندادی ، به آن شامی هم نه ، نامه های تو به معاویه

سراسر خیر است

نه ، نه ، اصرار نکن ، چگونه بپذیرم که در برابر آن دو شیعه ی

حتی پدرت ، که سکوت تو را نیش می زدند ، آرام بودی و به

آرامی گفتی : همه ی مردم آنچه را شما می خواهید نمی

خواهند

شنیده ام از نقل ورقهای خاک گرفته ؛ که هر کس از بخشش

سراغی می گرفت تو را مَثَل می زد؟ آخر عزیز من ، این فرهنگ روی باخته ی بخشش تا بی نهایت جان ، امروز به چه کار صنعت ما می خورد ؟! که تو را بپذیریم؟

همسایه ، می دانی چرا همسایه می خوانمت؟ آخر اصل تو

الجار ثم الدار است ، به گونه ای سخن می رانی که انگار خودت

همسایه ای یا همسایه خودت ...

چرا به عایشه می گفتی حمیرا؟ تو که می دانستی جنازه ات را

پس از رحلت به فرمان سیاهش تیرباران می کنند ، لا اقل قبل

از رفتنت حرمتش را می شکستی تا انقدر ما را نسوزانی  .

نه ، نه ، واقعا مرا ببخش ، من در این حد می دانم که تو امام

دومی ، و بیش از این نخواه که در تو فرو روم ، چون به درد ما

نمی خوری ، ما با بوی خونابه و حرام قساوت ، با بیعت شکنی و

خیانت و جنایت ، آشناتریم تا بوی حسن

دست نوشته های ، ننوشته ی دلم را که می خواند  ؟! کدام کاغذ

 دل نگارش را می کشد؟! کسی به فکر این زخم عمیق کشنده ی موهوم نیست و قصد درمان ... که بماند .

طبیب دل ها !! چه غریبانه دلم برای غربت می سوزد و تو را می خوانم که با مَسّی ، رَوح شفای جان گردی و ظلم مرا که حجاب شده تا عنایت خاص تو را در ضیافت خاصان نچشد ، در نظر نیاری و حساب... که بماند.

می دانی؟ از تو شرم دارم که صادقانه نامت را ، همان گواری وجود هر نفسی را بی پرده ی الغاز ، معروف هر ورقی کنم ... از تو شرم دارم و دعا ... که بماند

شرم دارم که بگویم تنها مرد قبیله ی نورهای ملکوتی ، تو را به طبابت قبول دارم و دیگر هیچ دردی را ...

درد هیچ دردی را به قصد قربت حیات یک نفر ، امشب مملو از حس ستاره های طلب کن و جفای اعراض این دل را به صفای اضطرار دائم ربوبی ، معین کن تا گناه ... که بماند

امشب ، که ماه شبهای شب است ، همه اش تقدیم تو باد ! و طراوت دلم که زبانم هم برای شنیدن صدایش گوش شده ، فدای یک نگاه تو باد و جانم ... که بماند

نمک مزن ، در امتحان صبر زخم کاری مستوری  !! از حقیقت نهفته در سینه می گویی؟ از چه می گویی؟ از بسیط حقیقت که فقط موجود است ؟ یا از نسیم توحید که گاهی می وزد و گاهی هیچ ؟! شبله ی شکار تو شدم ، الیس الله بکاف عبده ؟ بی مهری ها از پایم انداخته و بهایم نپرداخته و غیبتت ... که بماند .

یکی  کاسب  به کار اندرونی شدی ، خدایش رزق او وافر فرمود  و اولاد نیک روی، یکی برده به خیال ، سر از گبری به مسلمانی گرفت ، آتش دوزخ بر او برد شد ، دیگری طرار بود به زندان شد ، پس از چندی قاضی حکم به رهاییش فرمود ، چون نَفَسی در باغ گشت ، به سجود افتاد ، به حال تضرع ، عرضه میداشت : خدایا از آن خودی که بودم  آزادم کن ، پروردگار بر او نظر رحمت بیافکند ، کمی بعد عاشق شد ، 

و چنین دان حال تطورات درونی که گر سودا گر باشی خدایت نیز خدای سوداگران است ، گر مصلحت اندیش  باشی خدایت ، خداوندگار بردگان است ، و گرت با سیر نون یونسی ، به اضطرار لا اله الا انت رسیده ای ، خدایت ، خدای ارحم الراحمین است ...

اینان که نوشتم در تفسیر سه شریفه ی کریمه ی لطیفه از کتاب بود :

ان الذین امنوا و عملوا الصالحات سیجعل لهم الرحمن ودا

عباد الرحمن الذین یمشون علی الارض هونا

و من یعش عن ذکر الرحمن نقیض له الشیطان فهو له قرین

باید توجه داشت که از جهت اهداف و انگیزه ها دو گونه حیات 

قابل بررسی است :

اول حیات متلذذانه ، و فرو رفته در اندیشه کسب تلذذ و

بهره مندی از لذاید ، که همه همت شخص را به آنسویی

می کشد که لذت بیشتری است و در مصائب دنیا که گریزی از

آن نیست او اهل صبر نیست بلکه در اندیشه فرار و در نهایت

رسیدن به اوج لذت است ، و همیشه به این گمان است ، روزی

خواهد رسید که مشکلات او تمام می شود و از آن پس در

نعمتها غوطه ور خواهد شد ، و به جز خودش اندیشه هیچ هم

نوعی در سرش نیست ، اندیشه هیچ فردای غیر مادی و مجرد

از عالم طبیعت را هوسها و طول امل او نمی گذارد داشته باشد

و در نهایت هم روزی می رسد که فرج اوست و از آن پس تا

مدت کوتاهی بهره مند خواهد شد و او حتی طاعت خدا را هم

در این مسیر جز این بهره مندی نمی خواهد و شاید عمل صالح

او هم جز همین خواسته نباشد ، او از آزادی اندیشه بهره ای

ندارد ، چرا که اندیشه آزاد ، باید از خود آزاد باشد و از خود آزاد

بودن با کامجویی همسو نیست ، او سعادتش کاملا سعادتی

طبیعی و مادی است . اما ماده محکوم به زمانمندی و گذر سن

است و همین مسأله آرام آرام کامش را تلخ میکند ، و  خود نیز

متوجه می شود  ، هر روز که میگذرد ، شیرینی ها برای او کم

جلوه تر و کم فروغ ترند .

دوم حیات معقول ، که ماده و طبیعت را محذوف نمی کند ، اما

سر جای خود که محل استقرار نفسانیت و عقل است می

نشاند ، او هدفش والاتر از آسایش است ، او پی جوی استقرار

در حرکت است یعنی اطمینان ، اطمینان با آسایش و آرامش

فرق دارد ، اطمینان صفت متحرک است و آسایش صفت

سکون . در آسایش ، اطمینان نیست .الا به ذکر الله تطمئن

القلوب ، معنای آسایش و آرامش را ندارد  وآزادی مقدس اینجا

جلوه میکند ، کسی که اهل حرکت نیست ، از آزادی بویی

نبرده، کسی که شهوتش خانه نشینش کرده ، جاه طلبیش او را

محافظه کار نموده ، و فقط زبانش برای دفع اعتراضات به خود،

فیلسوف شده و از حکمت قلبی هیچ بهاری ندیده ، او از آزادی

بهره ای ندارد ..

و آزادی مقدمه است برای عاشقی ! چگونه ممکن است در

اسارتهای درونی باشی و عاشق باشی ؟ عشق؟!

عشق به دختری که همه عاشقشند ،  کار خارق العاده ای

نیست که به عنوان هنر خود مطرح میکنی !!

عشق به خاطر زیبایی اویا کلاس خانوادگی یا طبع شاعرانه

ظریف ، دلهای عوام درپی آن می بود، پس تا با این گونه

عاشقی ، هنری نداری

بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش                       

که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری

دنیای صنعتی امروز ، می خواهد لجام دل ما را به دست بگیرد ،

و برای ما تعریف کند که چه کسی را دوست بدار، به چه نوع

آموزشی علاقه مند شو ! در کدام مسیر قدم بردار، به چه

کسی احترام بگذار،از چه چیز به ترس ، با چه چیز و چگونه

بخند !!

او برای سوالهای فوق به ترتیب جوابهای زیر را دارد:

زیبای طناز را دوست بدار ، آموزش زبان انگلیسی و تار و رایانه

را علاقه به ورز، گاهی هم ورزش فوتبال و تنیس و شطرنج ، در

مسیر مدرک گرایی و طی طباقات پله هایی که زیر هر طبقه

شانه های مستمندان و محرومان خوابیده ، قدم بردار، به پولدار

خارج رفته ی کت و شلوار مارکدار پوشیده احترام بگذار و

همیشه خود را نسبت به اوضاع معترض نشان بده و از همه

چیز حتی کفش رئیس فدراسیون فوتبال هم ایراد بگیر تا تو هم

با کلاس شوی و می توانی به رضایی هم رای بدی چون واقعا

نسبت به بقیه در مناظرات منطقی تر بود !! حتی نسبت به

میر حسین و حتی نسبت به کروبی هم منطقی تر بود !!! ، از

آینده نوهایت بترس و برایشان خانه بساز و یا خوشبختی را در

آن ببین که نوه ی تو هم تامین باشد! به دینداری و اخوندبخند و

قهقه بزن طوری که صدای گریه و خشم مومنین را نشنوی و

گاهی هم به فیلمهای ماهواره ای به زبان اصلی بلند بلند لخند تا

زباندانی خودت را اثبات کنی ...

        خواستم بگم اینها مقدمه ی شعبان باشد ، از مناجات شعبانیه خبری نیست که نیست

 گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

 دوستان !

 رجب نام نهری است که بازار شکر می شکند ، و

نوشیدنش رغبت از عسل  می برد ، هر کس که اهل

رجب شد با صیام و صیانت ،  نشانش این است که به

شیرینی های دنیا بی میل است و به اتصال به حور و

قصور مشتاق... و این تازه مقدمه است برای مناجاتیانی

که نه غم دوزخ دارند و نه حرص بهشت

ساده می نویسم ... غریزه را فدای احساس کنی

 ای عاشق مقدمه است برای خرد که لب الباب است

دستت را به خاطر تقدس عشقت می بوسم اگر به

راستی و صدق از ورطه ی غرایز گذشته ای ، اما ...

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود  ، زهرچه رنگ تعلق

پذیرد آزاد است ...

مگر میشود از غریزه در رجب با دعا نگذری و شهد

مناجات بطلبی و در شهر الله  فک رقبه کنی ؟،

 الذی انزل فیه القران؟!! و ما ادراک مالعقبه ؟

خداوند متقین را دوست دارد ... چه بسا که فیلسوفی

که متقی نباشد ، حکیمی که متقی نباشد ،فقیهی که

متقی نباشد ، وزیر و وکیلی که ... دکتر و دانشمندی

که ... ثروتمندی که ... اما بهجت اهل تقوی بود ...

 در سجده هایش همیشه می گفت : یا اهل تقوا و

المغفره ارحم من لیس له الدنیا و الاخره ...

در این ماه بایسته است زیاد گفتن استغفر الله و اساله

توبه و تسبیح خدا کردن  ، تسبیح خدا کردن یعنی آنکه

خدایا خطا کردم اگر تو را وصف کردم یا سعی کردم در

اندیشه بیاورم ...

رشک حوادث در تقریرات زمان ، حسرتی ماندگار  ...  آه

از گریه های علی در آغوش زبیر..!

ساعتی دیگر تو همان گلی که به دژم علی  می پژمردی

، اکنون که تمام خار شدی ، فقط و فقط به خاطر ثانیه

های تلذذ دنیا ، از آفتابی ترین سینه ، خودت را بیرون

کشیدی  !

آه ..! بمیرم برای سینه بی کینه ات علی جان ! با کدام

مقیاس محبتت را کیل کنیم ؟!!

چشمانش ، این کوهسار محبت  ، چه نگران خیره ، به

خدا خیره ، در چشمان زبیر حلقه زده ، و در هر حلقه

رودخانه ای است به عمق آخرین خاطراتش با زبیر...

علی تا به حال کسی برای گریه ات بر زبیر گریسته

بود ... تو شاهد باش امروز در قلمم اشک حلقه زده !

محبت ..! آیینی که برازنده ی نام توست ، دیگران چه

نصیبی دارند ؟  

نگران چه بودی ؟ علی تو هنوز عاشق زبیر بودی نه ؟ اما

کارهای ضد خداییش تو را می رنجاند ، نه؟ اگر عاشقش

نبودی چرا در آغاز جمل در بغلش کشیدی ؟ چرا  در آخر

جمل بر جنازه اش نشستی؟

علی جان ، تشنتم .. ! گفته اند به کوثر که رسیدیم از

دست تو سیراب می شویم ولی من تشنه توام نه حوض

کوثرت ..!

چرا نمی آیی در رجعتی که وعده کرده ای ، در رجعتی

که مردگان به دیدنت زنده می شوند ..

علی جان ، کاش می شد به بهانه ای جملی به پا کنم

تا شاید مرا هم مثل زبیر به آغوش بپذیری ..!

میرزا علی محمد دستغیب ، ملقب به سید علی محمد ، فرزند میرزا علی اکبر در بیست و سوم اسفند 1313 ، به دنیا آمد ، وی خواهر زاده ی مرحوم شهید محراب ، شهید آیت الله دستغیب شیرازی است . 

آنگونه که خود نقل می کند وی بیشتر عمر خود را در شیراز ساکن بوده و مانند بسیاری از شیرازی های دیگر به جز معدود زمان اسکان خود در قم و شیراز ،  لذت سکنی در آب و هوای این شهر سفله پرور را بر لذت تعلم برگزید.

از اساتید ایشان می توان به مرحوم آیت الله نجابت شیرازی ( ره ) اشاره کرد ، که دارای طبعی عارفانه و از شاگردان مرحوم انصاری همدانی بوده است .

از جمله اقدامات ایشان میتوان به تأسیس حوزه علمیه اباصالح در شیراز ، بازسازی حوزه علمیه اباصالح در شیراز  ، جذب طلبه در حوزه علمیه اباصالح در شیراز و جذب تعداد کثیری پامنبری در حوزه اباصالح  در شیراز و همچنین از رونق انداختن حکم متقن خداوند یعنی نماز جمعه در شیراز ( البته به بهانه های مختلف ) اشاره کرد .

وی رابطه محکم و صمیمی با دولت نافرجام هفتم و هشتم داشت ،  به طوری که به منظور جمع آرای عموم در انتخابات آن موقع مجلس خبرگان ،پوستر تبلیغاتی با عکس آقای خاتمی تهیه نمود . لازم به ذکر است ایشان در آن دوره تقریبا دو الی سه برابر دیگر کاندیدها به تبلیغ  خودو تخریب سایر کاندیدها پرداختند .

دولت هفتم همان دولتی است که به خاطر روند فرهنگی که در پیش گرفته بود به شدت مورد نکوهش علما از جمله حضرات آیات بهجت ، نوری همدانی و مکارم شیرازی بود . به حدی که وقتی یکی از وزرای آن دوره به قصد ملاقات این بزرگان به قم رفته بود هیچ کدام حاضر به دیدن وی نشدند .

او سرانجام موفق به تعویض امام جمعه شیراز گردید ، اما خود بالاخره موفق به حضور در نماز جمعه نشد !

خبرگزاری دانشجو به نقل از یکی از وبلاگ نویسان نقل میکند:

"همانطور که دوستان شيرازي مي دانند سيد علي محمد دستغيب و شاگردان اصلاح طلبش ، ولايت فقيه را قبول ندارند و با دشمني که با آيت الله حائري (امام جمعه سابق شيراز)دارند هيچ گاه در نماز جمعه شرکت نمي کنند . حتي هنگام نماز عيد سعيد فطر نيز به جاي هماهنگي با مصلاي شهر(واقع در روبروي حرم) جداگانه نمازي در حرم برگزار مي کنند که توسط محمد مهدي دستيغيب(توليت آستانه شاهچراغ) خوانده مي شود . (هنگام خداحافظي آيت الله حائري ، شور و شوق عجيبي در وجود اين جماعت پيدا بود که با آمدن حاج آقا ايماني باز هم کامشان تلخ شد .) "

طرفداران وی او را نماد عرفان و قطب خود می دانند ، اما مخالفانش او را به عنوان مجسمه نفاق و دودستگی می شناسند.

اخیرا مطلع شدیم که وی حمایت همه جانبه ای از میر حسین موسوی نموده که خود بیانگر مشی ضد اصولگرایی او است .

وی رابطه بسیار عمیقی با جوانان دارد به حدی که مریدانش ، او را صاحب اثر در نفوس ، صاحب انفاس قدسیه و دانای غیب می دانند ، و خود را ملزم به پذیرش بی چون و چرای دستورات ایشان می دانند .

در زیر چند نمونه از جملات عارفانه ی این قطب اعظم را جهت استفاده می آوریم :

ایشان فرمودند :

یكی از مباحثی كه در دین تأكید شده و بالای منبر هم زیاد گفته می شود ، بحث تهمت زدن به یكدیگر است؛ بنابراین اگر روحانیون بین خودشان ، یكدیگر را تخطئه كنند و به هم تهمت بزنند ، اثر سویی بین مردم خواهد داشت. اما اگر مردم ببینند ، طلبه ای اهل عمل است رهایش نمی كنند . افرادی چون امام خمینی و شهید دستغیب با این نوع رفتار ، در قلب مردم جای داشتند و دارند .!

و در جای دیگری فرمودند :

ما با این موافق نیستیم كه پرخاشگر باشیم !

 و در جای دیگر :

وی با تأكید بر لزوم طرح مستقیم انتقادها به دولتمردان از سوی علماء وروحانیون گفت : مثلا" من روی منبر صلاح خود و مردم نمی دانم كه انتقاد از دولت ها را مطرح كنم ، چون نتیجه انتقاد به این نحو ممكن است موجب نا آرامی جو عمومی در كشور شود . !